با همین نگاه، رویداد حضوری «در میان مِه» به میزبانی جامعه فرانت‌چپتر و در فضای کار اشتراکی زاویه، واقع در کارخانه نوآوری آزادی، برگزار شد. این گردهمایی با حضور حدود ۵۰ نفر از اعضا و فعالان جامعه فناوری شکل گرفت؛ جمعی که آمده بودند نه برای دریافت یک پاسخ قطعی، بلکه برای شنیدن تجربه‌های یکدیگر، بازنگری در مسیرهای پیش‌رو و پیدا کردن نشانه‌هایی برای ادامه مسیر در شرایطی که آینده بیش از همیشه نامطمئن به نظر می‌رسد.

«در میان مِه» تلاش کرد به جای ارائه نسخه‌ای آماده برای عبور از این شرایط، فضایی برای گفت‌وگو ایجاد کند؛ فضایی که در آن بتوان درباره ترس‌ها، فرصت‌ها، تغییرات تکنولوژیک، مسیر حرفه‌ای، سلامت روان و حتی چیزهایی که هنوز پاسخ روشنی برایشان نداریم صحبت کرد. از همین رو، برنامه رویداد ترکیبی از ارائه، کارگاه، تجربه‌نگاری و گفت‌وگوی جمعی بود.

شاید یکی از مهم‌ترین اتفاقات «در میان مِه» حتی پیش از آغاز رسمی برنامه رخ داده بود؛ جایی که جامعه نشان داد مفهوم کامیونیتی فقط به حضور در یک رویداد یا دنبال کردن یک صفحه و کانال محدود نمی‌شود.

حامیان رویداد نیز نقش مهمی در فراهم شدن این تجربه داشتند:

رویداد با صحبت‌های آغازین و افتتاحیه صالح شجاعی شروع شد. نقطه شروع این ارائه، پرسش‌هایی بود که بسیاری از فعالان حوزه فناوری در سال‌های اخیر بارها با آن مواجه شده‌اند: وقتی قواعد بازی تغییر می‌کنند، ما چه چیزی را باید تغییر دهیم؟ چه چیزهایی را باید کنار بگذاریم؟ و کدام بخش از تجربه و مهارت ما همچنان ارزشمند باقی می‌ماند؟

صالح شجاعی بحث خود را به مفهوم «پارادایم‌شیفت» گره زد؛ لحظاتی که تغییر فناوری یا شرایط، تنها یک ابزار جدید به زندگی ما اضافه نمی‌کند، بلکه شیوه انجام کارها و حتی تصور ما از یک حرفه را تغییر می‌دهد. او برای توضیح این تغییرات از نمونه‌های ملموسی استفاده کرد؛ از گذار فرش‌بافی دستی به فرش ماشینی گرفته تا تغییر شیوه سفر و جابه‌جایی از تجربه‌هایی مانند هیچ‌هایک به استفاده از هواپیما.

در بخش بعدی، اتابک آکسون از کارخانه هوش مصنوعی ایران مهمان رویداد بود. حضور او بحث را از سطح پرسش‌های نظری به تجربه‌های واقعی استفاده از هوش مصنوعی در صنعت نزدیک کرد. او درباره تجربه این مجموعه در مواجهه با مسائل واقعی صنایع و تلاش برای حل این مسائل با استفاده از فناوری‌های هوش مصنوعی صحبت کرد.

یکی از نکات اصلی این بخش، فاصله میان «ایده داشتن» و «ساختن» بود. در شرایطی که هر روز خبر تازه‌ای درباره مدل‌های هوش مصنوعی و ابزارهای جدید منتشر می‌شود، طبیعی است که بخشی از افراد دچار این تردید شوند که آیا اکنون باید محصولی بسازند یا منتظر بمانند تا فناوری به مرحله‌ای پایدارتر برسد.

تجربه‌هایی که اتابک از فضای واقعی صنعت مطرح کرد، این بحث را به زمین عمل آورد: کارخانه‌ها، کسب‌وکارها و سازمان‌ها همین حالا با مشکلاتی مواجه‌اند که می‌توان برای بخشی از آن‌ها راه‌حل‌های مبتنی بر AI طراحی کرد. لازم نیست تمام مسیر آینده را از قبل بدانیم تا بتوانیم قدم بعدی را برداریم؛ شناختن مسئله‌ای واقعی و تلاش برای حل آن، نقطه شروع مسیر است.

پس از بحث درباره تغییرات تکنولوژیک، نوبت به بخشی رسید که مستقیماً با تجربه انسانی این تغییرات سروکار داشت. دکتر مهیار پویامهر، روان‌شناس بالینی و مدرس دانشگاه، به مدت حدود یک ساعت و نیم کارگاه «از مِه تا وضوح» را با شرکت‌کنندگان پیش برد؛ بخشی که یکی از طولانی‌ترین و تعاملی‌ترین قسمت‌های برنامه بود.

موضوع اصلی کارگاه، فشار روانی ناشی از زندگی در شرایط عدم‌قطعیت بود. وقتی فرد برای مدت طولانی با خبرهای متناقض، تغییرات سریع، نگرانی درباره آینده شغلی یا اقتصادی و نداشتن تصویری روشن از روزهای پیش‌رو مواجه می‌شود، این شرایط می‌تواند روی تصمیم‌گیری، انگیزه و احساس توانمندی او اثر بگذارد.

این مدل کمک کرد رفتارهایی که در دوره‌های پراسترس عجیب به نظر می‌رسند، به عنوان واکنش‌های طبیعی سیستم روانی شناخته شوند. سپس بحث به سمت راه‌های عملی برای بازگشت تدریجی از رخوت و واکنش‌های خودکار به سوی تصمیم‌گیری آگاهانه حرکت کرد.

پس از کارگاه، شایان حیدری، بنیان‌گذار پروژه CodeMeet، روی صحنه آمد تا داستان شکل‌گیری و رشد این پروژه را روایت کند. در مرکز این ارائه یک ایده ساده قرار داشت: پروژه‌های اثرگذار لزوماً از برنامه‌های چندساله و سرمایه‌گذاری‌های سنگین شروع نمی‌شوند؛ گاهی یک نیاز واقعی و زمانی محدود برای ساخت راه‌حل اولیه، نقطه آغاز است.

شایان از مسیر تبدیل یک پروژه آخرهفته‌ای به محصولی جدی برای جامعه برنامه‌نویسان گفت؛ مسیری که در آن نگهداری، توسعه قابلیت‌ها و توجه مداوم به بازخورد کاربران نقش کلیدی داشتند. همچنین حمایت‌های زیرساختی حامیانی مانند لیارا به عنوان عاملی موثر در ادامه حیات پروژه مطرح شد.

پس از زمان استراحت و گفت‌وگوی غیررسمی میان شرکت‌کنندگان، نوبت به ارائه تیم Widgetify رسید. حسین جوان در این بخش از پشت‌صحنه ساخت محصولی صحبت کرد که در قالب یک پروژه متن‌باز و افزونه New Tab، وارد استفاده روزمره کاربران شده است.

این ارائه تنها روایت یک محصول موفق نبود؛ بخش مهمی از صحبت‌ها به شکست‌ها، تغییر مسیرها و پیوت‌هایی اختصاص داشت که Widgetify در طول مسیر تجربه کرده بود. او همچنین بر اهمیت ثبات در رابط و تجربه کاربری تأکید کرد و تجربیات تیم پیرامون مدل‌های درآمدزایی در پروژه‌های منبع‌باز (Open Source) را به اشتراک گذاشت.

در پایان برنامه، نوبت به پنل گفت‌وگو رسید؛ بخشی که موضوعات مطرح‌شده در طول روز را در یک گفت‌وگوی مشترک کنار هم قرار داد. این پنل با اجرای امیرحسین کریمی، مهندس ارشد نرم‌افزار و مدیر فناوری InteliCraft، و با حضور یاسین همتی و پویا صبرآموز برگزار شد.

پنل در نهایت به همان پرسش محوری بازگشت: وقتی آینده کاملاً قابل پیش‌بینی نیست، چگونه می‌توان همچنان حرکت کرد؟ شاید پاسخ این پرسش یک تکنولوژی تازه یا فرمول قطعی نباشد؛ بلکه ترکیبی از شناخت بهتر خود، فهم مسئله‌های واقعی، یادگیری مداوم، گفت‌وگو با دیگران و داشتن انعطاف برای تغییر مسیر باشد.